Πέμπτη, 19 Απριλίου 2018

#SorryNotSorry

Επειδή δεν έχω ηρεμήσει (ποιος έχει?) ακόμη από εχθές, είπα να ξεσπάσω στο χαρτί (ΟΚ, στο word). Θα προσπαθήσω να είμαι σύντομος και περιεκτικός. Δε ξέρω αν θα τα καταφέρω, αλλά θα το προσπαθήσω...

Για να μπορέσεις να κάνεις κριτική, πρέπει να δεις τον εαυτό σου στον καθρέφτη. Γυμνό. Αν φοβάσαι να το κάνεις, ΟΚ, δεν είναι κακό. Κακό είναι, να βλέπεις τους δαίμονες να εμφανίζονται και εσύ να κάνεις πως δεν υπάρχουν όμως. Έχω κάνει κάποια στιγμή στη ζωή μου ψυχανάλυση και μου είχε πει τότε η ψυχολόγος μου, ότι η παραδοχή στην ύπαρξη ενός προβλήματος είναι και η μισή του λύση. Όχι το πρώτο βήμα. Η μισή του λύση, η μισή διαδρομή.


Ο εύκολος στόχος (και ο προφανής) είναι ο coach. Πάντα ήταν. Δεν είναι αυτός όμως ο κύριος υπαίτιος αυτής της κατάστασης (που λυπάμαι αν σας το χαλάω, δεν είναι ούτε φετινή, ούτε περσινή). Το ψάρι βρομάει από το κεφάλι λέει η παροιμία και εγώ κόντρα στο θυμόσοφο λαό, δε θα πάω. Σαφέστατα και έχει βασικές, βασικότατες ευθύνες, αλλά και πάλι, λυπάμαι αν σας το χαλάω(όχι δε λυπάμαι καθόλου, βασικά) ΔΕΝ είναι αυτός που εγώ τουλάχιστον θα αναζητήσω τις ευθύνες.
Οι όποιες στραβές του Σφαιρόπουλου, ξεκινάνε και σταματάνε στο ότι έπαψε να είναι ο εαυτός του. Ότι έπαψε να κοιτάει στον καθρέφτη του σπιτιού του και να βλέπει την φάτσα του. Καλή-κακή, αυτή ήταν. Αυτή διάλεξαν και αυτή πήρε μια παρτάλι ψυχολογικά ομάδα και την οδήγησε σε δυο b2b πρωταθλήματα και δυο τελικούς Ευρωλίγκα. Γιατί για κακή τους τύχη όλοι όσοι ξεχνάνε κάποια πράγματα που ΣΥΝΕΒΗΣΑΝ (ηθελημένα ή όχι, πούτσα μου), θα υπάρχω και θα είμαι πάντα εδώ να τους το θυμίζω. Όλοι οι όψιμοι υποστηρικτές του Μπαρτζώκα μπορούν να μου φιλήσουν τον κώλο και αν θέλουν περισσότερες εξηγήσεις, ας με βρουν στο ΣΕΦ.


Από τη στιγμή που ο Σφαιρόπουλος, λοιπόν, θέλησε να αλλάξει και να γίνει κάποιος άλλος, φταίει αυτός και μόνο αυτός. Φταίει που ξεκίνησε να ακούει γύρω του, αντί να κλείνει τα αυτιά του και να συνεχίζει. Φταίει που όσα ΑΥΤΟΣ έδιωξε από τις νοοτροπίες του Μπαρτζώκα, τώρα τα ενστερνίζεται. Δικαιολογίες για όλα πλέον, για την εκγύμναση, τη διαιτησία, τους τραυματισμούς... Φίλε, αν δε σου αρέσει κάτι στη σχέση σου ή δίνεις μάχη μέχρις εσχάτων να το αλλάξεις ή παίρνεις το κουβαδάκι σου και πας σε άλλη παραλία. Λυπάμαι (όχι δε λυπάμαι).


Από την άλλη, αυτοί που θα έπρεπε να ακούνε τον κόσμο και να φιλτράρουν όσα ΠΡΕΠΕΙ, είναι αυτοί που δε το κάνουν και έχουν πέσει και στα μαλακά τόσα χρόνια (όσο ΚΑΝΕΙΣ άλλος που έχει αναλάβει τα ηνία αυτής της ομάδας). Είναι αυτοί που μια χαρά καρπώνονται τα καλά (και ΔΙΚΑΙΩΣ), αλλά στα κακά κάνουν ΜΟΝΙΜΩΣ την πάπια και αφήνουν άλλους να βγάλουν το φίδι από την τρύπα. Αυτοί "που δε διοικούν από το Facebook", που έχουν αφήσει το σάπιο εγχώριο σύστημα να αναπνέει ακόμη-ενώ είναι ετοιμοθάνατο και θέλει απλά μια κλοτσιά, που αγοράζουν τον πρώτο από κάτω ΠΑΝΤΑ στις λίστες των προπονητών, που κρατάνε τους κομπογιαννίτες για γιατρούς (σε ειδικευόμενους να το είχαμε δώσει, λιγότερες γελοιότητες θα βλέπαμε), που-που-που, που τέλος πάντων, έχουν καβαλήσει ένα καλάμι από εδώ μέχρι τη Σκανδιναβία και συμπεριφέρονται ως Μαρίες Αντουανέτες. Όσοι αυλικοί και λοιποί πατατάκηδες, μπορούν επίσης να μου φιλήσουν τον κώλο και να με πουν "αχάριστο", στα αρχίδια μου. Τα έχω ξανακούσει και από τους αντίστοιχους κόλακες του Βαγγέλα.


Δε θέλω και δε θεωρώ πως πρέπει να γράψω κάτι αγωνιστικό. Με κάλυψε και με έσκιαξε συνάμα ο Σπαν με τη δήλωσή του στο ημίχρονο, χθες. "We keep making the same stupid mistakes we did in regular season. We haven't improved anything!" ΟΛΑ ΛΑΘΟΣ ρε πούστη μου, ΟΛΑ!! Αντί να έχουμε 4-5 ευρωπαϊκά τα τελευταία χρόνια, ξοδεύουμε τις πολύτιμες δυνάμεις του Σπανούλη και του Πρίντεζη σε πειράματα. Γιατί λυπάμαι (όχι δε λυπάμαι), αν ο Σπανούλης είναι αυτή τη στιγμή "ταύρος" στα 36 του, οφείλεται σε αυτόν και την απόφασή του να ακολουθήσει άλλο δρόμο από αυτόν που έχουν υποχρεώσει οι Αφοί με τις επιλογές τους την ομάδα.


Δε σας κρύβω, ότι είμαι φοβερά απογοητευμένος. Δε βλέπω πως μπορεί να αλλάξει κάτι τώρα? Μόνο να ελπίζω μπορώ, μήπως και έχει μείνει ακόμη κάτι από την ομάδα-βρυκόλακα που ακόμη δείχνουν όλοι να φοβούνται και να μη θέλουν στο F4 (έτσι δεν είναι Κε Βατούνιν?). Αυτήν, που ποτέ δε προστάτεψαν όπως έπρεπε οι Αφοί Αγγελόπουλοι.


Τα υπόλοιπα εν καιρώ.


Τετάρτη, 21 Μαρτίου 2018

ΦΑΚΕΛΟΣ ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΜΑΝΤΖΑΡΗΣ

Aφορμή για αυτό το ποστ είναι οι μυριάδες, πλέον, καφενειακού επιπέδου κουβέντες σε φόρουμ, γήπεδο και σόσιαλ μίντια, για τον Βαγγέλη Μάντζαρη. Μας προλάβανε οι "επαγγελματίες" του είδους, παρόλο που η ιδέα μας έχει συλληφθεί πολύ πιο πριν από τα εν λόγω δημοσιεύματα, όμως και πάλι αξίζει να αφιερώσετε 10 λεπτά από το χρόνο σας. Το concept, αρχικά, έλεγε να υπάρχουν τρεις διαφορετικές γνώμες. Ένας αρθρογράφος, θα έπαιζε το ρόλο της υπεράσπισης (σα σε δικαστήριο...), ένας άλλος του κατηγορητή και ένας τρίτος του δικαστή που θα αναλάμβανε και την ετυμηγορία. Περισσότερο ειρωνικά, βεβαίως. Με όλα όσα έχουν συμβεί και με όσα είδα να γράφουν οι guest μας, απέρριψα το τρίτο πρόσωπο (την αφεντομουτσουνάρα μου, δηλαδή) και θα αφήσω την κρίση στον καθένα από εσάς, ξεχωριστά.

Δεν ήθελα, επίσης, ΜΕ ΤΙΠΟΤΑ να μπούμε στα μη αγωνιστικά που συνήθως συνοδεύουν τις κουβέντες αυτές. Το αν επηρεάζουν ή όχι όλα αυτά τον Βαγγέλη, είναι μεγάλο θέμα από μόνο του, αλλά εμείς (θέλω να πιστεύω) μιλάμε με γνώμονα το μπάσκετ πρώτα, αν όχι πάντα, οπότε... Οπότε βρήκα δυο γνωστές μούρες, που συχνά - πυκνά τους κάνω χάζι στο Twitter, να διαφωνούν επί του θέματος και τους απείλησα να το αναπτύξουν όπως πρέπει για το Diaries (ευχαριστώ πολύ παίδες για το χρόνο σας και τη διάθεσή σας!). Το ότι εγώ αρκέστηκα σε αυτόν τον αμφιβόλου ποιότητας πρόλογο, είναι μόνο καλό, πιστέψτε με...

Του Evangelos Stellakis (Αρθογράφος στο )

Το ότι κάτι δεν πηγαίνει καλά φέτος με τον Βαγγέλη Μάντζαρη, νομίζω πως είναι περιττό να το επισημάνουμε. Δεν χρειάζεται κάποια εξειδίκευση στα του μπάσκετ για να αντιληφθεί κανείς πως ο πλειμέικερ του Ολυμπιακού διανύει την λιγότερο αποδοτική σεζόν του, έπειτα από σχεδόν οκτώ χρόνια στο λιμάνι. Είναι ομολογουμένως μια μέτρια έως και κακή χρονιά για τον ίδιο, η οποία αποτυπώνεται τόσο με βάση τους αριθμούς του 28χρονου γκαρντ στην Ευρώπη (ιδίως με το χαμηλό ποσοστό στα τρίποντα, αλλά και τον Μ.Ο. πόντων του), όσο και με την εν γένει παρουσία του στο παρκέ. Τι φταίει όμως; Και πραγματικά, μπορεί η κατάσταση να αντιστραφεί στο κοντινό μέλλον, λίγες εβδομάδες προτού εισέλθουμε στην τελευταία καμπή της περιόδου; Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Η σεζόν δεν ξεκίνησε καλά για τον Μάντζα, καθώς από νωρίς τραυματίστηκε κι αντί να μείνει στα πιτς για να αναρώσει, αγωνιζόταν για σημαντικό διάστημα με ενέσεις, προκειμένου να ενισχύει ένα ανομοιογενές κι ελειπές backcourt, λόγω της παρουσίας νέων παικτών (Στρέλνιεκς και Ρόμπερτς), με διαφορετικά χαρακτηριστικά από τους προηγούμενους, αλλά και της απουσίας του Βασίλη Σπανούλη.



Η συγκεκριμένη τακτική του κόστισε όχι μόνο σε αγωνιστικό ρυθμό, τον οποίο φανερά δυσκολευόταν να βρει, σε άμυνα κι επίθεση, αλλά και με επιπλέον καταπόνηση σε μια ήδη δύσκολη κατάσταση για τον ίδιο - είχε τραυματιστεί την 2η αγωνιστική της Basket League στην Κύμη. Ωστόσο, ακόμη κι όταν ξεπέρασε εντελώς το πρόβλημα του και ταυτόχρονα με την επιστροφή του Σπανούλη στην περιφέρεια, η εικόνα του δεν βελτιώθηκε ιδιαίτερα. Από τον Δεκέμβρη κι έπειτα, τα καλά παιχνίδια του Μάντζαρη δεν είναι πολλά. Μόνο κάποιες εκλάμψεις έχουμε να θυμόμαστε, όπως για παράδειγμα οι αναμετρήσεις με Μιλάνο, Βαλένθια και Άρη. Του λείπει προφανώς η σταθερότητα, η αμυντική στιβαρότητα που τον χαρακτήριζε, αλλά και η αξιοπιστία στο μακρινό σουτ. Μιλάμε για τους τρεις βασικότερους άξονες του παιχνιδιού του κι αυτό είναι που κάνει το πρόβλημα να φαίνεται ακόμη μεγαλύτερο. Αποτέλεσμα; Ο έμπειρος περιφερειακός να μην έχει εσχάτως καλή ψυχολογία για να ανεβάσει ξανά την απόδοση του, κάτι που φαίνεται άλλωστε κι από την διστακτικότητα του σε αρκετές περιπτώσεις, όπως είδαμε και στην εντός έδρας ήττα από την Μπαρτσελόνα.



Ωστόσο, όλοι ξέρουμε τις δυνατότητες του συγκεκριμένου αθλητή που σχεδόν πάντα δηλώνει παρών στα μεγάλα παιχνίδια. Ο Βαγγέλης Μάντζαρης έχει αποδείξει πολλάκις κατά το παρελθόν την ποιότητα του κι είναι αυτός που στην προημιτελική σειρά με τους Καταλανούς το 2015, έγραψε το μυθικό 90% στα τρίποντα, ενώ στο περσινό Final Four της Πόλης πραγματοποίησε ηγετικές εμφανίσεις. Επίσης, την ίδια σεζόν, αν και δεν έκλεισε καλά την regular season, στα playoffs κόντρα στην Έφες ήταν αυτός που έπρεπε, όταν τον χρειαζόταν η ομάδα. Ήταν ο παίκτης που στον 4ο τελικό του πρωταθλήματος το 2016, με αντίπαλο τον Παναθηναϊκό στο ΟΑΚΑ, έστειλε με τρίποντο σε νεκρό χρόνο το ντέρμπι στην παράταση. Ήταν ο παίκτης που στο do-or-die παιχνίδι για το Top 16 προ διετίας, εκτέλεσε την Ρεάλ Μαδρίτης με 6/6 τρίποντα. Γενικά, λίγο - πολύ άπαντες νομίζω πως αναγνωρίζουν την προσφορά του Μάντζαρη στον Ολυμπιακό κι αν υπάρχει ένας σοβαρός λόγος για γκρίνιες, αυτός έχει να κάνει με τις απαιτήσεις που υπάρχουν. Το γιατί δεν έχει εξελίξει το παιχνίδι του την τελευταία τριετία είναι μια άλλη κουβέντα, αφού στην παρούσα φάση αυτό που μελετάμε και προσπαθούμε να εξηγήσουμε είναι βασικά γιατί δεν κάνει αυτά που ήδη έκανε από ικανοποιητικά έως πολύ καλά.



Ο (καλός) Μάντζαρης αποτελεί μια υπερπολύτιμη μονάδα για τον Ολυμπιακό του Γιάννη Σφαιρόπουλου, ένα ιδιαίτερα χρήσιμο εργαλείο με εμπειρία και προσωπικότητα. Οι ερυθρόλευκοι χρειάζονται γρήγορα πίσω τον Μάντζαρη που είχαν συνηθίσει, τον παίκτη δηλαδή που πάντα ήταν εκεί για να βοηθήσει τα μέγιστα, ακόμη και σε βραδιές όπου δεν σκόραρε. Με τις άμυνες του, με τον έλεγχο του τέμπο που έχουμε την τάση να υποτιμάμε, με το ασφαλές κατέβασμα της μπάλας που διευκόλυνε την δραστηριότητα του V-Span, αλλά και τις δημιουργικές πινελιές που πρόσθετε στην επίθεση. Κομβικός παράγοντας για να συμβεί αυτό, θα είναι να νιώσει ξανά... δυνατός. Στην δύσκολη αυτή περίοδο που διανύει, με ένα παρατεταμένο ντεφορμάρισμα που αποκτά πλέον ανησυχητική διάρκεια, το τεχνικό τιμ οφείλει να τον προστατεύσει, εάν βλέπει πως η "κοιλιά" εξακολουθεί να υφίσταται. Ο Μάντζαρης θέλει τον χρόνο του και χρειάζεται σαφώς από την πλευρά του να δώσει μια σειρά καλών εμφανίσεων για να ανακτήσει την χαμένη του ψυχολογία. Πρέπει να... ξεμπουκώσει επιθετικά σε ένα σημαντικό ματς κι αυτό να λειτουργήσει ως η αφετηρία του. Ας είναι λοιπόν αυτό ένα από τα επόμενα που ακολουθούν. Εάν αυτό συμβεί, τότε θα υπάρχει αισιοδοξία για τη συνέχεια. Προσωπικά, κλείνοντας, θεωρώ (για να μην πω πως είμαι βέβαιος) πως ο Μάντζαρης θα δηλώσει παρών όταν η μπάλα θα καίει.


Του Wonderchild (για τους φίλους, Κυριάκος - Εντός, εκτός και επί τα αυτά στα / )

Ναι ρε παιδιά, εντάξει, το ξέρω ότι ο Μάντζαρης είναι ένα σημαντικό μέρος του ελληνικού κορμού της ομάδας εδώ και χρόνια (από το 2011 συγκεκριμένα). Το ξέρω ότι παίζει καλά στα playoffs συνήθως αλλά και στα Final Fours, τότε δηλαδή που «καίει» η μπάλα. Και μπράβο του, του παιδιού. Οι δυο ευρωλίγκες του δεν είναι λίγο πράγμα. Δεν το έχει ο πάσας ένας, να πεις. Παρόλα αυτά μου έχουν βγάλει το κακό όνομα τον τελευταίο καιρό όσον αφορά στο πρόσωπό του, χωρίς να φταίω, επιτρέψτε μου να προσθέσω. Τον αγαπάω ως φίλαθλος τον Βαγγέλη μας, πραγματικά. Θέλω να είναι καλά και να παίζει, και να μείνει στην ομάδα πολλά χρόνια και ας παίρνει όσα νομίζει αυτός και οι πρόεδροι. Κουμάντο στα λεφτά δεν κάνω κανενός, δεν είναι δικό μου (ή δικό μας) θέμα.

Αλλά να παίζει. Καλά.

Γιατί αυτό το πράγμα που βλέπουμε στο παρκέ φέτος (και πέρυσι θα προσέθετα εγώ ο εμπαθής) δεν είναι μπάσκετ. Δεν είναι Μάντζαρης, δεν είναι PG μιας από τις καλύτερες ομάδες της Ευρωλίγκας. Σε καμία περίπτωση. Ψάχνω να βρω τι κάνει καλά φέτος, να πιαστώ από κάπου, και δε βρίσκω τίποτα. Οργάνωση αδιάφορη, εκτέλεση ανύπαρκτη, drive επίσης, άμυνα μετριοπαθής. Είτε επωμίζεται το κατέβασμα της μπάλας, είτε έχει ρόλο off guard φέτος, το ίδιο και το αυτό. Υποτίθεται πως αμυντικά έχει ένα μέγεθος παραπάνω από τα υπόλοιπα γκαρντ των ερυθρολεύκων αλλά δυστυχώς διαφορά καμία.

Η απόδοσή του επιβεβαιώνει τη χειρότερη χρονιά της καριέρας του στον Ολυμπιακό:

11/22 δίποντα, 16/67 τρίποντα. Τελευταίος στην αναλογία φάουλ που έχει κάνει με φάουλ που έχει κερδίσει και μάλιστα με διαφορά, κάτι που μπορεί να επιβεβαιώσει την ατολμία του στην επιθετική πλευρά του γηπέδου. Τελευταίος σε Offensive Rating ανάμεσα σε παίκτες που έχουν παίξει τουλάχιστον 100 λεπτά σε αυτά τα 25 ευρωπαϊκά παιχνίδια. Πέμπτος απ’ το τέλος σε Defensive Rating αν εξαιρέσουμε Brown και Tillie για προφανείς λόγους. Συνολικό PIR 79, που είναι αρκετό για να τον κατατάξει πάνω από μόνο από τον… Wiltjer από όσους έχουν τουλάχιστον 100 λεπτά φέτος. 33,8% True Shooting Ratio, καλύτερο μόνο από Μπόγρη και Τολιόπουλο. Και τέλος 41 ασίστ για 21 λάθη, δηλαδή κάτι λιγότερο από 2 ασίστ ανά λάθος, τη στιγμή που είχε χρονιές με τον ίδιο λόγο να πλησιάζει στο 4. Καταλαβαίνουμε λοιπόν πως δεν περνάει καλές μέρες στο λιμάνι ο Βαγγέλης. Και μαζί του δεν περνάει και ο Βασίλης ο οποίος περνάει πολύ αγωνιστικό χρόνο μαζί του στο παρκέ. Αν η δημιουργία του Σπανούλη για τους άλλους, βρίσκει σε έναν τοίχο από τρίποντα ή δίποντα… τούβλα, η ομάδα πάσχει. Οι άμυνες μαζεύονται στη ρακέτα και αντίο (περιφερειακή) ζωή, έργο που έχουμε δει, δυστυχώς, πολλάκις φέτος.

Για του λόγου το αληθές, ο Μάντζαρης από τα 24 παιχνίδια που έχει παίξει φέτος, έχει 0 τρίποντα σε 11 από αυτά, 1 τρίποντο εύστοχο σε άλλα 10 και 2 τρίποντα σε τρία εναπομείναντα ματς (εντός εκτός με Αρμάνι, εντός με Χίμκι), ενώ υπάρχουν αγώνες που έχει εκτελέσει μέχρι και 6 ή 7 άστοχα! Στις συνολικές ήττες της ομάδας (8) έχει εκτελέσει με συνολικά 6/30 σουτ (στη μια ήττα ήταν απών)! Το overbasket.com μας λέει πως χωρίς τον Βαγγέλη, ο Ολυμπιακός φέτος εκτελεί 5% καλύτερα στα τρίποντα αλλά 5% χειρότερα στα δίποντα. Είναι ενδιαφέρον το γεγονός πως όταν ο Μάντζαρης βγαίνει από το γήπεδο, ο Ολυμπιακός ενώ εκτελεί περισσότερα δίποντα και λιγότερα τρίποντα, παίρνει μεγαλύτερο ποσοστό πόντων από προσπάθειες τριών πόντων! Επιπλέον, χωρίς αυτόν στο παρκέ, η ομάδα κάνει 27 αμυντικά plays (μπλοκς + κερδισμένα επιθετικά φάουλ + κλεψίματα) παραπάνω ανά 100 κατοχές! Είναι στο +32 σε πόντους χωρίς τον Μάντζαρη στις συνθέσεις της, οριακά στο +5 με εκείνον. Το μόνο ίσως θετικό είναι πως είναι τρίτος σε λάθη ανάμεσα σε όσους παίκτες μας έχουν τουλάχιστον 15’/ματς, πράγμα σημαντικό για έναν PG καθώς και το πολύ καλό ποσοστό του στις ελεύθερες βολές (81%, 4ος). Τέλος, συνοπτικά μπορείτε να δείτε και έναν πίνακα με στοιχεία που αντλήθηκαν από το overbasket.com και δείχνουν όλες τις χρονιές του Έλληνα PG στον Ολυμπιακό με αναγωγή των στατιστικών του σε 25 λεπτά παιχνιδιού ώστε να είναι και όσο το δυνατόν πιο αντικειμενικό:


Γενικότερα, μπορώ να σας κουράσω διαφωτίσω ακόμα περισσότερο από όσο τώρα με τα νούμερα, αλλά πραγματικά, αν θέλουμε να κάνουμε στην άκρη το συναισθηματισμό μας με τον Βαγγέλη και να δούμε την αλήθεια κατάματα, είναι ο μόνος τρόπος! Ο Μάντζαρης είναι ένα μάτσο χάλια αυτή τη στιγμή! Μακάρι να ανέβει για το υπόλοιπο της σεζόν γιατί η ομάδα πραγματικά τον χρειάζεται και να κάνει τα καλύτερα playoffs της ζωής του και να φτάσουμε Final Four και να το σηκώσουμε με buzzer beater δικό του! Μακάρι. Ο coach τον στηρίζει μέχρι κεραίας και αυτό μόνο καλό μπορεί να του κάνει, αν βάλει κι αυτός κάτω το κεφάλι και δουλέψει. Αν η ομάδα χάσει τους στόχους της, ο Μάντζαρης θα είναι -θεωρώ- σε δεινή θέση, όσο και αν τον αγαπάμε.

Πέμπτη, 15 Φεβρουαρίου 2018

Ολυμπιακός - ΑΕΚ, 38 χρόνια μετά...

Δεν έχει μεγάλη προϊστορία το εν λόγω ζευγάρι, αλλά δε παύει να είναι ένας τελικός ανάμεσα σε δυο σωματεία που πάντοτε βρίσκανε λόγους να τα πούνε από την καλή και από την ανάποδη, ειδικά αν στη βιτρίνα υπάρχει ένα τρόπαιο, ακόμη και αν αυτό το κιούπι είναι το υποβαθμισμένο (ας είναι καλά ο "Φάρος" και ο "ηγέτης" του) Κύπελλο Ελλάδας... Μιας και η εβδομάδα είναι δύσκολη, χωρίς Ευρωλίγκα και με τα χθεσινοβραδινά "νέα" να τσουρουφλίζουν και να δημιουργούν έριδες, είπα να ξεμπλοκάρω το προηγούμενο ποστ και να ξεφυλλίσω λίγο κάποιες πιο παλιές σελίδες, με σκοπό (κυρίως) να διώξω τη γκ(ρ)ίνια.

Η ομάδα μας, έχει το απόλυτο μέχρι στιγμής (κάτι που θέλω να πιστεύω θα έχει και συνέχεια το Σάββατο). Τρείς τελικοί, τρεις ισάριθμες κατακτήσεις. Αλλά ας το πιάσουμε από την αρχή:

Γλυφάδα 12 Ιουλίου 1976 
Φωτό από
legend_stories7

Ολυμπιακός-ΑΕΚ 81-69 (41-26 ημίχ.)

Διαιτητές: Παπαχαρίσης-Π.Τσολακίδης
Ολυμπιακός (Ματθαίου): Καστρινάκης 20, Γιατζόγλου 19, Διάκουλας 18, Μελίνι 11, Μπαρλάς 7, Ράμμος 2, Σισμανίδης 2, Σπανός 2.
ΑΕΚ (Μουρούζης): Γιαννουζάκος 18, Κόντος 13, Τσοσκούνογλου 10, Καντέλης 10, Παπαδάτος 10, Τρόντζος 6, Νεσιάδης 2, Νυδριώτης.


Στον τελικο της παρθενικής διοργάνωσης του θεσμού που έχει μείνει ως "Κύπελλο Ελλάδας", ο Ολυμπιακός του Φαίδωνα Ματθαίου, θριαμβεύει στο Κλειστό της Γλυφάδας με 81-69 επί της Α.Ε.Κ. και κατακτά το πρώτο Κύπελλο και παράλληλα το πρώτο double της ιστορίας του. Πρωταγωνιστές, όπως βλέπετε και από πάνω, οι Καστρινάκης, Γιατζόγλου, Διάκουλας και Μελίνι. Είναι η αρχή μιας ιστορίας που πέρασε από πολλά κύματα, αλλά μας έφερε ως εδώ.


Φωτό από Reds Against The Machine
Παναθηναϊκό Στάδιο 5 Ιουνίου 1978
Ολυμπιακός-ΑΕΚ 83-72 (39-34 ημίχ.)
Διαιτητές
: Αλιφραγκής-Παπαχαρίσης
Ολυμπιακός (Μουρούζης): Γιατζόγλου 28, Καστρινάκης 21, Διάκουλας 16, Μπαρλάς 14, Σισμανίδης 2, Κοκορόγιαννης 2, Γκαρώνης, Σπανός.
ΑΕΚ (Αμερικάνος): Γκέκος 19, Τρόντζος 17, Μπογατσιώτης 12, Γιαννουζάκος 8, Κανακάκης 6, Βαφόπουλος 4, Καρτερουλιώτης 4, Φώτσης 2.

Ο τελικός Κυπέλλου μπάσκετ του 1978, στο Καλλιμάρμαρο Στάδιο στο Μετς, αποτέλεσε το τρίτο σερί Κύπελλο και δεύτερο νταμπλ σε 3 χρόνια για μια από τις σπουδαιότερες ομάδες της δεκαετίας του 70 στο ευρωπαϊκό μπάσκετ και την πρώτη, πραγματικά ΜΕΓΑΛΗ, για το τμήμα. Καστρινάκης, Γιατζόγλου και Διάκουλας ήταν για ακόμη μια φορά η τριανδρία των μπροστάρηδων. Αυτή τη φορά, υπό τις οδηγίες μιας ακόμη πρώιμης μορφής του ελληνικού μπάσκετ, τον Κώστα Μουρούζη. 


Παναθηναϊκό Στάδιο 16 Ιουλίου 1980
Ολυμπιακός-ΑΕΚ 85-80 (44-42 ημίχ.)
Ολυμπιακός
(Μπαρλάς): Γιατζόγλου 25, Καστρινάκης 20, Ιορδανίδης 15, Διάκουλας 14, Μελίνι 8, Ραφτόπουλος 2, Ράμμος 2, Κοκορόγιαννης.

ΑΕΚ (Τρόντζος): Γιαννουζάκος 21, Σταμέλος 18, Γκέκος 18, Γκούμας 9, Κανακάκης 9, Φώτσης 5, Κορωναίος, Πανταζής, Τσοσκούνογλου.

Τριτώνει το κακό για την Ένωση, στο Καλλιμάρμαρο πάλι, με τους ίδιους θύτες και το ίδιο θύμα, παίζεται η τελευταία πράξη του δράματος, που έμελλε να να ξανανεβεί 38 χρόνια μετά... Το αξιοσημείωτο εδώ είναι ότι ο Μπαρλάς, πήρε τον τίτλο και ως παίκτης και ως cοach. Δε ξέρω πόσοι το έχουν καταφέρει αυτό, στον Ολυμπιακό ειδικά.  Είμαι σίγουρος, όμως, ότι πέρα του Μπαρλά (πατέρας του παίκτη εκείνης της φοβερής φουρνιάς που σήκωσε το παγκόσμιο Εφήβων το 1995 - με Ρετζιά, Παπανικολάου, Καράγκουτη κτλ - που όμως έπαιξε για... την ΑΕΚ), θα αναγνωρίσετε και άλλα όνόματα. Ο Φώτσης, είναι ο πατέρας του Μπάτμαν, ο Γιαννουζάκος ο πατέρας του Γιαννουζάκου που πέρασε από εμάς στα πέτρινα χρόνια και ο Γκέκος με τον Κορωναίο, που τουλάχιστον εγώ, τους πρόλαβα να παίζουν.

Κλείνω αυτό το μίνι αφιέρωμα με την ευχή και το remake να έχει την ίδια κατάληξη με την πρώτη τριλογία....
 

Πέμπτη, 25 Ιανουαρίου 2018

<------Disqus Error!!!------>

Προσπαθώ εδώ και μέρες να λύσω το πρόβλημα με την Disqus. Ζητώ συγγνώμη για την ταλαιπωρία. Δοκιμάστε να σχολιάζετε εδώ για αρχή, έως ότου αποκατασταθεί το πρόβλημα.

Ευχαριστώ

Πέμπτη, 18 Ιανουαρίου 2018

Σύντομος έλεγχος των νέων αποκτημάτων


Του Giorgos B. (Basketall Guru)

Γεια σας φιλοι. 

Δεν ξέρω  αν θυμάστε, αλλά πέρυσι τους ξένους στο τέλος της σεζόν μερίδα του Τύπου τους είχε βγάλει σακάτηδες, μπερμπάντηδες, αδιάφορους, δολοφόνους , ατομιστές κλπ κλπ. Ο Χάκετ κάνει πολύ καλή χρονιά στην Μπάμπεργκ, ο Λοτζέσκι έχει ρόλο στον ΠΑΟ χωρίς να εντυπωσιάζει, ο Μπιρτς είναι παγκίτης στους Μάτζικ με σταθερά μικρό ρόλο και κάποιες εκλάμψεις, ο Γκριν σκοράρει στην Βαλένθια, όπου βέβαια δεν δίνει την μπάλα από το αριστερό στο δεξί. Ο Ολυμπιακός καλώς τους άλλαξε, εφ’οσον το ήθελε και έκρινε ωφέλιμο, αλλά αν μη τι άλλο η μετέπειτα πορεία τους δείχνει πως … ντάξει, καλοί παίκτες ήταν κι αυτοί, άλλος περισσότερο και άλλος λιγότερο. Το μόνο συμπέρασμα από αυτή την ιστορία είναι πως δεν πρέπει να τρώμε κουτόχορτο και να προσπαθούμε να σκεφτόμαστε αμιγώς μπασκετικά.  Στην τελική , πλέον δεν έχει καμία σημασία αν αυτοί που έφυγαν παίζουν καλά, αλλά εάν αυτοί που ήρθαν βοηθούν την ομάδα. 

Και γιατί τότε αυτή η εισαγωγή , θα μου πείτε; Ετσι , ήθελα κάπου να το βγάλω από μέσα μου, διότι τον Ιούνιο τα παπαγαλάκια παραλίγο να μας βγάλουν όλους ημίτρελους. Άμα εχεις προαποφασίσει ότι οι Ελληνες γαμάνε και οι άλλοι είναι για τα μπάζα, αυτό και θα λες. 

Τέλος πάντων… Για να δούμε πώς τα πάνε μέχρι στιγμής τα νέα αποκτήματα (+Μπόγρης), καθώς ο Ολυμπιακός βρίσκεται στο 13-5, άρα γενικά κάτι πάει καλά, άσχετα αν υπάρχουν πράγματα που πρέπει να βελτιωθούν. 

Μπράιαν Ρόμπερτς (6,6 πόντοι, 1,7 ασίστ, 37,7% στα δίποντα και 36,6% στα τριποντα σε 20 λεπτά συμμετοχης). Καλώς ή κακώς, ο Ρόμπερτς κρίνεται αυστηρά, όχι τόσο γιατί είναι κακός παίκτης (δεν είναι), όσο γιατί ήρθε τελευταίος σε μια περιφέρεια που ήδη είχε πλήρη τα δικά του στοιχεία. Από την τέταρτη προσθήκη στην περιφέρεια περιμέναμε κάτι άλλο, το οποίο θα αναπλήρωνε κάποια έστω από τα πλεονεκτήματα του Χάκετ. Αντίθετα, τα προτερήματα του Μπράιαν κάπου τρακάρουν με αυτά του Στρέλνιεκς , χωρίς να προσθέτουν ούτε προσωπική φάση, ούτε ιδιαίτερα καλή άμυνα (δηλ. τα βασικά ζητούμενα). Επίσης, καθώς ο Ολυμπιακός παίζει και φέτος σε σχετικά χαμηλό ρυθμό (υπάρχει μια μικρή αύξηση) , οι φορές που θα παίξει όπως τον βολεύει είναι μετρημένες στα δάχτυλα. Ο Ρόμπερτς θέλει ιδανικά ένα γρήγορο elbow screen και χώρο στο mid range σουτ, για να φτιάξει την δική του φάση.

Όπως αντιλαμβάνεστε, η μισή ντροπή είναι της ομάδας, όμως η άλλη μισή είναι δική του. Στα σχήματα (προ Σπανούλη) που έπαιζε ως ο μοναδικός γκαρντ ήπιε θάλασσα από την πίεση, στην οργάνωση τα έχει πάει πολύ μέτρια και το καλύτερο του παιχνίδι ως τώρα προήλθε από ασίστ των άλλων. Τέσσερα από τα πέντε τρίποντα που έβαλε στην Φενέρ ήταν spot up προσπάθειες. 

Γιάνις Στρέλνιεκς (7,9 πόντοι, 2,2 ασίστ, 38% στα τρίποντα, 47,7% στα δίποντα σε 22 λεπτά 
συμμετοχής). Η καλύτερη μεταγραφή του Ολυμπιακού για τις 11 πρώτες αγωνιστικές της Ευρωλίγκα και πριν την αγωνιστική κάμψη των τελευταίων παιχνιδιών. Φανταστείτε ότι το 38% στα τρίποντα ήταν κάπου 50% μέχρι εκείνο το σημείο. Δεδομένου ότι έλειπε ο Σπανούλης, ο Λετονός ήταν ο καλύτερος γκαρντ της ομάδας στο δρόμο για το 8-2 του ξεκινήματος. 

Ο Στρέλνιεκς είναι στην καλύτερη ηλικία, 28 χρονών. Προφανώς ο Ολυμπιακός οφείλει να τον δει ως μακροπρόθεσμο όφελος και να του δώσει αρμοδιότητες. Ακόμη αυτό δεν έχει συμβεί, με τον ρόλο του να είναι κάπως μπερδεμένος και να περιορίζεται συχνά στο σουτ θέσης. Θα ήθελα να τον δω να παίρνει περισσότερες επιθέσεις πάνω του, καθώς στην crunch time δεν μασάει. Το στοίχημα είναι να κουμπώσει κάπως με τον Σπανούλη, δεν έχει συμβεί. 

Ρόμπερτς – Στρέλνιεκς μαζί: Πριν πάμε στα άλλα τρία αποκτήματα, αφήνω κάτι εδώ για συζήτηση στα σχόλια. Ο Ολυμπιακός, πριν την εισαγωγή του Σπανούλη στο rotation είχε ρεκόρ 8-2. Μετά από αυτήν, έχει ρεκόρ 5-3. Πριν τον Σπαν, Ρόμπερτς και Στρέλνιεκς είχαν μαζί 18 πόντους και 4,8 ασίστ. Μετά την έλευση του αρχηγού έχουν 10 πόντους και 2,7 ασίστ. Η πτώση του διδύμου είναι ραγδαία, χωρίς μάλιστα να έχουν πέσει ιδιαίτερα τα λεπτά τους, καθώς ο Χόλις Τόμπσον είχε ενεργό ρόλο στο περιφερειακό παιχνίδι από την θέση 2 στις αρχές της σεζόν. Μιας και το έφερε η κουβέντα…

Χόλις Τόμπσον (7,2 πόντοι, 3,2 ριμπάουντ σε 18 λεπτά συμμετοχής). Άλλα έλεγε το scouting του ΝΒΑ, άλλα έχουμε δει ως τώρα. Ο Τόμπσον δεν φοβάται να πάει στις επαφές, να πάρει το drive, ενώ παίζει σαφώς καλύτερη άμυνα από τον προκάτοχο του , Λοτζέσκι. Όμως σουτάρει τούβλα από απόσταση (27,5%), όντας πολλές ελεύθερος. Επίσης, πολύ σπάνια βλέπει τους συμπαίκτες του, καθώς η μενταλιτέ του είναι κυρίως να σκοράρει. 

Συνολικά, έχει δείξει πολλές φορές κλάση και έχει βοηθήσει, ειδικά ως δεύτερος γκαρντ στα σχήματα ανάγκης με τους τρεις φόργουορντ. Όταν βγαίνει από pin down και πάει προς τα μέσα μου αρέσει πολύ. Ενδεχομένως να χρειάζεται κάποια συνεχόμενα λεπτά για να βρει ρυθμό, όμως είναι τετοιο το βάθος στα φόργουορντ, που αυτά δύσκολα θα τα βρει. Πιθανώς μια λύση για αργότερα στην σεζόν θα ήταν να ξαναπάει στην θέση 2, ειδικά αν ο Ρόμπερτς συνεχίσει τις ποικιλίες. 

Τζαμέλ Μακλίν (9,1 πόντοι, 4,7 ριμπάουντ, 58% στα διποντα σε 17 λεπτά συμμετοχης). Μια χαρα. Βάσει ρόλου ο σταθερότερος ξένος. Εχει κάνει ορισμένα εξαιρετικά επιθετικά παιχνίδια, ενώ κάποιες κακές επιδόσεις του στην πικ εν ρολ άμυνα δεν έχουν στοιχίσει. Το ματς του Μιλάνου είναι ενδεικτικό. Ο Μακλίν τα έβαζε όλα μπροστά και τα έτρωγε όλα πισω, ο Ολυμπιακός νίκησε, no problem. Το θέμα είναι το ισοζύγιο να ωφελεί την ομάδα, και αυτό συμβαίνει μέχρι στιγμής, καθώς η άμυνα είναι η καλύτερη στην διοργάνωση και οι πόντοι του Τζαμέλ πολύτιμοι μπροστά. Να πάσαρε και λιγο καλύτερα…..

Κάιλ Ουίλτζερ (4 πόντοι, 1.8 ριμπάουντ σε 9 λεπτά συμμετοχής, με 40% στα τρίποντα)  – Γιωργος Μπόγρης . Ο πρώτος ήρθε για να κλείσει τρύπες, να δώσει και κανα τριποντάκι. Τότε δεν είχε τραυματιστεί ο Αγραβάνης, κι ετσι ο κόουτς επέλεξε τον αδύναμο στο σώμα Καναδό, με το σκεπτικό να πάρει τις άμυνες του Τιλί ο σκληρός καργιόλης. Το σχέδιο χάλασε με τον τραυματισμό, κι έτσι ο Κάιλ πήρε έξτρα λεπτά, τα οποία τα τίμησε δεόντως. Κανένα παράπονο από εκείνον, όσο και από τον Μπόγρη, για τον οποίον δεν κατανοώ ακριβώς τον μίνι-ντόρο στο ΣΕΦ. Το χειροκρότημα μου άρεσε, οι ειρωνείες όχι. Το παιδι αποκτήθηκε για λίγα λεπτά, ο περιορισμός του Στίματς στην Πόλη έχει παντού το όνομα του, δεν ξερω καν γιατί ασχολούμαστε με τον Μπόγρη.


Πώς τα βλεπετε όλα αυτα; Αισθηση μου είναι πως η ομάδα δεν έχει αλλάξει το παιχνίδι της με τετοιον τρόπο, ώστε να παρει από την στελέχωση της το μάξιμουμ. Αντίθετα η στελέχωση έχει προσαρμοστεί στα θέλω του προπονητή και στην ήδη εγκαθιδρυμένη κουλτούρα. Κανονικά, όλα αυτά κάποια στιγμή πρέπει να συναντηθούν κάπου στην μέση, όμως θα ήθελα πριν πούμε οτιδήποτε παραπάνω, να λάβουμε υπόψη μας πως ο Ολυμπιακός έχει παίξει πλήρης για δυο όλα κι όλα παιχνίδια. Στο ένα νίκησε με 30 πόντους και στο άλλο έχασε με 30 πόντους. Από εδώ και πέρα θα αρχίσουμε να μιλάμε αλλιώς, είτε προς την μία, είτε προς την άλλη μπάντα.