Πέμπτη, 15 Φεβρουαρίου 2018

Ολυμπιακός - ΑΕΚ, 38 χρόνια μετά...

Δεν έχει μεγάλη προϊστορία το εν λόγω ζευγάρι, αλλά δε παύει να είναι ένας τελικός ανάμεσα σε δυο σωματεία που πάντοτε βρίσκανε λόγους να τα πούνε από την καλή και από την ανάποδη, ειδικά αν στη βιτρίνα υπάρχει ένα τρόπαιο, ακόμη και αν αυτό το κιούπι είναι το υποβαθμισμένο (ας είναι καλά ο "Φάρος" και ο "ηγέτης" του) Κύπελλο Ελλάδας... Μιας και η εβδομάδα είναι δύσκολη, χωρίς Ευρωλίγκα και με τα χθεσινοβραδινά "νέα" να τσουρουφλίζουν και να δημιουργούν έριδες, είπα να ξεμπλοκάρω το προηγούμενο ποστ και να ξεφυλλίσω λίγο κάποιες πιο παλιές σελίδες, με σκοπό (κυρίως) να διώξω τη γκ(ρ)ίνια.

Η ομάδα μας, έχει το απόλυτο μέχρι στιγμής (κάτι που θέλω να πιστεύω θα έχει και συνέχεια το Σάββατο). Τρείς τελικοί, τρεις ισάριθμες κατακτήσεις. Αλλά ας το πιάσουμε από την αρχή:

Γλυφάδα 12 Ιουλίου 1976 
Φωτό από
legend_stories7

Ολυμπιακός-ΑΕΚ 81-69 (41-26 ημίχ.)

Διαιτητές: Παπαχαρίσης-Π.Τσολακίδης
Ολυμπιακός (Ματθαίου): Καστρινάκης 20, Γιατζόγλου 19, Διάκουλας 18, Μελίνι 11, Μπαρλάς 7, Ράμμος 2, Σισμανίδης 2, Σπανός 2.
ΑΕΚ (Μουρούζης): Γιαννουζάκος 18, Κόντος 13, Τσοσκούνογλου 10, Καντέλης 10, Παπαδάτος 10, Τρόντζος 6, Νεσιάδης 2, Νυδριώτης.


Στον τελικο της παρθενικής διοργάνωσης του θεσμού που έχει μείνει ως "Κύπελλο Ελλάδας", ο Ολυμπιακός του Φαίδωνα Ματθαίου, θριαμβεύει στο Κλειστό της Γλυφάδας με 81-69 επί της Α.Ε.Κ. και κατακτά το πρώτο Κύπελλο και παράλληλα το πρώτο double της ιστορίας του. Πρωταγωνιστές, όπως βλέπετε και από πάνω, οι Καστρινάκης, Γιατζόγλου, Διάκουλας και Μελίνι. Είναι η αρχή μιας ιστορίας που πέρασε από πολλά κύματα, αλλά μας έφερε ως εδώ.


Φωτό από Reds Against The Machine
Παναθηναϊκό Στάδιο 5 Ιουνίου 1978
Ολυμπιακός-ΑΕΚ 83-72 (39-34 ημίχ.)
Διαιτητές
: Αλιφραγκής-Παπαχαρίσης
Ολυμπιακός (Μουρούζης): Γιατζόγλου 28, Καστρινάκης 21, Διάκουλας 16, Μπαρλάς 14, Σισμανίδης 2, Κοκορόγιαννης 2, Γκαρώνης, Σπανός.
ΑΕΚ (Αμερικάνος): Γκέκος 19, Τρόντζος 17, Μπογατσιώτης 12, Γιαννουζάκος 8, Κανακάκης 6, Βαφόπουλος 4, Καρτερουλιώτης 4, Φώτσης 2.

Ο τελικός Κυπέλλου μπάσκετ του 1978, στο Καλλιμάρμαρο Στάδιο στο Μετς, αποτέλεσε το τρίτο σερί Κύπελλο και δεύτερο νταμπλ σε 3 χρόνια για μια από τις σπουδαιότερες ομάδες της δεκαετίας του 70 στο ευρωπαϊκό μπάσκετ και την πρώτη, πραγματικά ΜΕΓΑΛΗ, για το τμήμα. Καστρινάκης, Γιατζόγλου και Διάκουλας ήταν για ακόμη μια φορά η τριανδρία των μπροστάρηδων. Αυτή τη φορά, υπό τις οδηγίες μιας ακόμη πρώιμης μορφής του ελληνικού μπάσκετ, τον Κώστα Μουρούζη. 


Παναθηναϊκό Στάδιο 16 Ιουλίου 1980
Ολυμπιακός-ΑΕΚ 85-80 (44-42 ημίχ.)
Ολυμπιακός
(Μπαρλάς): Γιατζόγλου 25, Καστρινάκης 20, Ιορδανίδης 15, Διάκουλας 14, Μελίνι 8, Ραφτόπουλος 2, Ράμμος 2, Κοκορόγιαννης.

ΑΕΚ (Τρόντζος): Γιαννουζάκος 21, Σταμέλος 18, Γκέκος 18, Γκούμας 9, Κανακάκης 9, Φώτσης 5, Κορωναίος, Πανταζής, Τσοσκούνογλου.

Τριτώνει το κακό για την Ένωση, στο Καλλιμάρμαρο πάλι, με τους ίδιους θύτες και το ίδιο θύμα, παίζεται η τελευταία πράξη του δράματος, που έμελλε να να ξανανεβεί 38 χρόνια μετά... Το αξιοσημείωτο εδώ είναι ότι ο Μπαρλάς, πήρε τον τίτλο και ως παίκτης και ως cοach. Δε ξέρω πόσοι το έχουν καταφέρει αυτό, στον Ολυμπιακό ειδικά.  Είμαι σίγουρος, όμως, ότι πέρα του Μπαρλά (πατέρας του παίκτη εκείνης της φοβερής φουρνιάς που σήκωσε το παγκόσμιο Εφήβων το 1995 - με Ρετζιά, Παπανικολάου, Καράγκουτη κτλ - που όμως έπαιξε για... την ΑΕΚ), θα αναγνωρίσετε και άλλα όνόματα. Ο Φώτσης, είναι ο πατέρας του Μπάτμαν, ο Γιαννουζάκος ο πατέρας του Γιαννουζάκου που πέρασε από εμάς στα πέτρινα χρόνια και ο Γκέκος με τον Κορωναίο, που τουλάχιστον εγώ, τους πρόλαβα να παίζουν.

Κλείνω αυτό το μίνι αφιέρωμα με την ευχή και το remake να έχει την ίδια κατάληξη με την πρώτη τριλογία....
 

Πέμπτη, 25 Ιανουαρίου 2018

<------Disqus Error!!!------>

Προσπαθώ εδώ και μέρες να λύσω το πρόβλημα με την Disqus. Ζητώ συγγνώμη για την ταλαιπωρία. Δοκιμάστε να σχολιάζετε εδώ για αρχή, έως ότου αποκατασταθεί το πρόβλημα.

Ευχαριστώ

Πέμπτη, 18 Ιανουαρίου 2018

Σύντομος έλεγχος των νέων αποκτημάτων


Του Giorgos B. (Basketall Guru)

Γεια σας φιλοι. 

Δεν ξέρω  αν θυμάστε, αλλά πέρυσι τους ξένους στο τέλος της σεζόν μερίδα του Τύπου τους είχε βγάλει σακάτηδες, μπερμπάντηδες, αδιάφορους, δολοφόνους , ατομιστές κλπ κλπ. Ο Χάκετ κάνει πολύ καλή χρονιά στην Μπάμπεργκ, ο Λοτζέσκι έχει ρόλο στον ΠΑΟ χωρίς να εντυπωσιάζει, ο Μπιρτς είναι παγκίτης στους Μάτζικ με σταθερά μικρό ρόλο και κάποιες εκλάμψεις, ο Γκριν σκοράρει στην Βαλένθια, όπου βέβαια δεν δίνει την μπάλα από το αριστερό στο δεξί. Ο Ολυμπιακός καλώς τους άλλαξε, εφ’οσον το ήθελε και έκρινε ωφέλιμο, αλλά αν μη τι άλλο η μετέπειτα πορεία τους δείχνει πως … ντάξει, καλοί παίκτες ήταν κι αυτοί, άλλος περισσότερο και άλλος λιγότερο. Το μόνο συμπέρασμα από αυτή την ιστορία είναι πως δεν πρέπει να τρώμε κουτόχορτο και να προσπαθούμε να σκεφτόμαστε αμιγώς μπασκετικά.  Στην τελική , πλέον δεν έχει καμία σημασία αν αυτοί που έφυγαν παίζουν καλά, αλλά εάν αυτοί που ήρθαν βοηθούν την ομάδα. 

Και γιατί τότε αυτή η εισαγωγή , θα μου πείτε; Ετσι , ήθελα κάπου να το βγάλω από μέσα μου, διότι τον Ιούνιο τα παπαγαλάκια παραλίγο να μας βγάλουν όλους ημίτρελους. Άμα εχεις προαποφασίσει ότι οι Ελληνες γαμάνε και οι άλλοι είναι για τα μπάζα, αυτό και θα λες. 

Τέλος πάντων… Για να δούμε πώς τα πάνε μέχρι στιγμής τα νέα αποκτήματα (+Μπόγρης), καθώς ο Ολυμπιακός βρίσκεται στο 13-5, άρα γενικά κάτι πάει καλά, άσχετα αν υπάρχουν πράγματα που πρέπει να βελτιωθούν. 

Μπράιαν Ρόμπερτς (6,6 πόντοι, 1,7 ασίστ, 37,7% στα δίποντα και 36,6% στα τριποντα σε 20 λεπτά συμμετοχης). Καλώς ή κακώς, ο Ρόμπερτς κρίνεται αυστηρά, όχι τόσο γιατί είναι κακός παίκτης (δεν είναι), όσο γιατί ήρθε τελευταίος σε μια περιφέρεια που ήδη είχε πλήρη τα δικά του στοιχεία. Από την τέταρτη προσθήκη στην περιφέρεια περιμέναμε κάτι άλλο, το οποίο θα αναπλήρωνε κάποια έστω από τα πλεονεκτήματα του Χάκετ. Αντίθετα, τα προτερήματα του Μπράιαν κάπου τρακάρουν με αυτά του Στρέλνιεκς , χωρίς να προσθέτουν ούτε προσωπική φάση, ούτε ιδιαίτερα καλή άμυνα (δηλ. τα βασικά ζητούμενα). Επίσης, καθώς ο Ολυμπιακός παίζει και φέτος σε σχετικά χαμηλό ρυθμό (υπάρχει μια μικρή αύξηση) , οι φορές που θα παίξει όπως τον βολεύει είναι μετρημένες στα δάχτυλα. Ο Ρόμπερτς θέλει ιδανικά ένα γρήγορο elbow screen και χώρο στο mid range σουτ, για να φτιάξει την δική του φάση.

Όπως αντιλαμβάνεστε, η μισή ντροπή είναι της ομάδας, όμως η άλλη μισή είναι δική του. Στα σχήματα (προ Σπανούλη) που έπαιζε ως ο μοναδικός γκαρντ ήπιε θάλασσα από την πίεση, στην οργάνωση τα έχει πάει πολύ μέτρια και το καλύτερο του παιχνίδι ως τώρα προήλθε από ασίστ των άλλων. Τέσσερα από τα πέντε τρίποντα που έβαλε στην Φενέρ ήταν spot up προσπάθειες. 

Γιάνις Στρέλνιεκς (7,9 πόντοι, 2,2 ασίστ, 38% στα τρίποντα, 47,7% στα δίποντα σε 22 λεπτά 
συμμετοχής). Η καλύτερη μεταγραφή του Ολυμπιακού για τις 11 πρώτες αγωνιστικές της Ευρωλίγκα και πριν την αγωνιστική κάμψη των τελευταίων παιχνιδιών. Φανταστείτε ότι το 38% στα τρίποντα ήταν κάπου 50% μέχρι εκείνο το σημείο. Δεδομένου ότι έλειπε ο Σπανούλης, ο Λετονός ήταν ο καλύτερος γκαρντ της ομάδας στο δρόμο για το 8-2 του ξεκινήματος. 

Ο Στρέλνιεκς είναι στην καλύτερη ηλικία, 28 χρονών. Προφανώς ο Ολυμπιακός οφείλει να τον δει ως μακροπρόθεσμο όφελος και να του δώσει αρμοδιότητες. Ακόμη αυτό δεν έχει συμβεί, με τον ρόλο του να είναι κάπως μπερδεμένος και να περιορίζεται συχνά στο σουτ θέσης. Θα ήθελα να τον δω να παίρνει περισσότερες επιθέσεις πάνω του, καθώς στην crunch time δεν μασάει. Το στοίχημα είναι να κουμπώσει κάπως με τον Σπανούλη, δεν έχει συμβεί. 

Ρόμπερτς – Στρέλνιεκς μαζί: Πριν πάμε στα άλλα τρία αποκτήματα, αφήνω κάτι εδώ για συζήτηση στα σχόλια. Ο Ολυμπιακός, πριν την εισαγωγή του Σπανούλη στο rotation είχε ρεκόρ 8-2. Μετά από αυτήν, έχει ρεκόρ 5-3. Πριν τον Σπαν, Ρόμπερτς και Στρέλνιεκς είχαν μαζί 18 πόντους και 4,8 ασίστ. Μετά την έλευση του αρχηγού έχουν 10 πόντους και 2,7 ασίστ. Η πτώση του διδύμου είναι ραγδαία, χωρίς μάλιστα να έχουν πέσει ιδιαίτερα τα λεπτά τους, καθώς ο Χόλις Τόμπσον είχε ενεργό ρόλο στο περιφερειακό παιχνίδι από την θέση 2 στις αρχές της σεζόν. Μιας και το έφερε η κουβέντα…

Χόλις Τόμπσον (7,2 πόντοι, 3,2 ριμπάουντ σε 18 λεπτά συμμετοχής). Άλλα έλεγε το scouting του ΝΒΑ, άλλα έχουμε δει ως τώρα. Ο Τόμπσον δεν φοβάται να πάει στις επαφές, να πάρει το drive, ενώ παίζει σαφώς καλύτερη άμυνα από τον προκάτοχο του , Λοτζέσκι. Όμως σουτάρει τούβλα από απόσταση (27,5%), όντας πολλές ελεύθερος. Επίσης, πολύ σπάνια βλέπει τους συμπαίκτες του, καθώς η μενταλιτέ του είναι κυρίως να σκοράρει. 

Συνολικά, έχει δείξει πολλές φορές κλάση και έχει βοηθήσει, ειδικά ως δεύτερος γκαρντ στα σχήματα ανάγκης με τους τρεις φόργουορντ. Όταν βγαίνει από pin down και πάει προς τα μέσα μου αρέσει πολύ. Ενδεχομένως να χρειάζεται κάποια συνεχόμενα λεπτά για να βρει ρυθμό, όμως είναι τετοιο το βάθος στα φόργουορντ, που αυτά δύσκολα θα τα βρει. Πιθανώς μια λύση για αργότερα στην σεζόν θα ήταν να ξαναπάει στην θέση 2, ειδικά αν ο Ρόμπερτς συνεχίσει τις ποικιλίες. 

Τζαμέλ Μακλίν (9,1 πόντοι, 4,7 ριμπάουντ, 58% στα διποντα σε 17 λεπτά συμμετοχης). Μια χαρα. Βάσει ρόλου ο σταθερότερος ξένος. Εχει κάνει ορισμένα εξαιρετικά επιθετικά παιχνίδια, ενώ κάποιες κακές επιδόσεις του στην πικ εν ρολ άμυνα δεν έχουν στοιχίσει. Το ματς του Μιλάνου είναι ενδεικτικό. Ο Μακλίν τα έβαζε όλα μπροστά και τα έτρωγε όλα πισω, ο Ολυμπιακός νίκησε, no problem. Το θέμα είναι το ισοζύγιο να ωφελεί την ομάδα, και αυτό συμβαίνει μέχρι στιγμής, καθώς η άμυνα είναι η καλύτερη στην διοργάνωση και οι πόντοι του Τζαμέλ πολύτιμοι μπροστά. Να πάσαρε και λιγο καλύτερα…..

Κάιλ Ουίλτζερ (4 πόντοι, 1.8 ριμπάουντ σε 9 λεπτά συμμετοχής, με 40% στα τρίποντα)  – Γιωργος Μπόγρης . Ο πρώτος ήρθε για να κλείσει τρύπες, να δώσει και κανα τριποντάκι. Τότε δεν είχε τραυματιστεί ο Αγραβάνης, κι ετσι ο κόουτς επέλεξε τον αδύναμο στο σώμα Καναδό, με το σκεπτικό να πάρει τις άμυνες του Τιλί ο σκληρός καργιόλης. Το σχέδιο χάλασε με τον τραυματισμό, κι έτσι ο Κάιλ πήρε έξτρα λεπτά, τα οποία τα τίμησε δεόντως. Κανένα παράπονο από εκείνον, όσο και από τον Μπόγρη, για τον οποίον δεν κατανοώ ακριβώς τον μίνι-ντόρο στο ΣΕΦ. Το χειροκρότημα μου άρεσε, οι ειρωνείες όχι. Το παιδι αποκτήθηκε για λίγα λεπτά, ο περιορισμός του Στίματς στην Πόλη έχει παντού το όνομα του, δεν ξερω καν γιατί ασχολούμαστε με τον Μπόγρη.


Πώς τα βλεπετε όλα αυτα; Αισθηση μου είναι πως η ομάδα δεν έχει αλλάξει το παιχνίδι της με τετοιον τρόπο, ώστε να παρει από την στελέχωση της το μάξιμουμ. Αντίθετα η στελέχωση έχει προσαρμοστεί στα θέλω του προπονητή και στην ήδη εγκαθιδρυμένη κουλτούρα. Κανονικά, όλα αυτά κάποια στιγμή πρέπει να συναντηθούν κάπου στην μέση, όμως θα ήθελα πριν πούμε οτιδήποτε παραπάνω, να λάβουμε υπόψη μας πως ο Ολυμπιακός έχει παίξει πλήρης για δυο όλα κι όλα παιχνίδια. Στο ένα νίκησε με 30 πόντους και στο άλλο έχασε με 30 πόντους. Από εδώ και πέρα θα αρχίσουμε να μιλάμε αλλιώς, είτε προς την μία, είτε προς την άλλη μπάντα. 


Σάββατο, 2 Δεκεμβρίου 2017

Ιχνηλατώντας το μονοπάτι του Ολυμπιακού στο 1/3 της διαδρομής.

Του RedTerso

Ας ξεκινήσουμε με κάποια δεδομένα. Ο Ολυμπιακός βρίσκεται στην πρώτη θέση της Ευρωλίγκα με ρεκόρ 8-2. Στα εκτός έδρας ματς έχουμε 4/5 νίκες έχοντας κερδίσει την Μακάμπι, την Φενέρ, την Μιλάνο και τη Βαλένθια, έχοντας χάσει μόνο από τη Μπαρτσελόνα. Αντίστοιχα μέσα στο ΣΕΦ έχουμε πάρει 4/5 παιχνίδια (Μπασκόνια στο Ηράκλειο, Μάλαγα, Κίμκι και Ερυθρό Αστέρα) έχοντας χάσει μόνο από το βάζελο. Μέχρι το τέλος του πρώτου γύρου έχουμε να αντιμετωπίσουμε τη Ρεάλ εντός, τη Μπάμπεργκ εκτός, την Τσσκά στην έδρα μας και τις Εφές και Ζαλγκίρις έξω. Αν κλείσουμε τον πρώτο γύρο με 10-5, νομίζω οτι θα είμαστε σε εξαιρετική κατάσταση αν και κάτι μου λέει οτι θα πάμε ακόμα καλύτερα.

Ο Ολυμπιακός σε αυτό το διάστημα όχι μόνο δεν έχει αγωνιστεί ποτέ πλήρης αλλά δεν έχει κάνει καν προπόνηση με όλους τους παίχτες παρόντες. Αν κάποιος το καλοκαίρι, που χτίστηκε η ομάδα, έλεγε οτι θα έχουμε κάνει 8 νίκες χωρίς να έχουν παίξει ούτε δευτερόλεπτο ο αρχηγός και το κανονικό τεσσάρι που πήραμε επιτέλους για back-up του Πρίντεζη, ο Τιλί και ταυτόχρονα έχουν χάσει παιχνίδια ο Αγραβάνης, ο Μιλουτίνοβ και ο Μάντζαρης (με τον τελευταίο να παίζει 1,5 μήνα με ενέσεις) μάλλον δεν θα τον πολυπιστεύαμε. Όμως η ομάδα δείχνει οτι λειτουργεί πάνω απ' όλα ως σύνολο και ως οργανισμός, που προσπαθεί μέσα από τη συνολική λειτουργία να καλύψει τις απουσίες και τα προβλήματα.


Και πώς γίνεται άραγε αυτό;

Για να απαντηθεί το παραπάνω ερώτημα δεν χρειάζονται ούτε μεταφυσικες δυνάμεις, ούτε προσφυγή σε γελοίες εξηγήσεις του τύπου "διαιτητική εύνοια της Ευρωλίγκα προς τον Ολυμπιακό", που προέρχονται από το στρατόπεδο των απέναντι. Όλοι οι φίλαθλοι και οι οπαδοί της ομάδας, που παρακολουθούν στενά τα τελευταία χρόνια το μπασκετικό τμήμα θα γνωρίζουν οτι η πραγματική αιτία των επιτυχιών είναι το άριστο κλίμα μέσα στον οργανισμό, η προσήλωση στο πλάνο και το γεγονός οτι όλοι οι παίχτες θα παλέψουν ακόμα και γιαυτούς που λείπουν. Αυτά είναι τα στοιχεία, που αναγνωρίζουν όλοι όσοι ασχολούνται με το άθλημα της καλοθοσφαίρισης σε όλη τη γηραιά ήπειρο και έχουν αναγορεύσει τον Ολυμπιακό στην πιο σκληροτράχηλη ομάδα της διοργάνωσης. Αυτά είναι τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν αυτή την ομάδα. Ομάδα λοιπόν, με όλα τα γράμματα κεφαλαία.
 

Αυτό όμως είναι η βάση. Το καλοκαίρι ο Ολυμπιακός χτίστηκε με έναν αρκετά διαφορετικό τρόπο σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια. Ο γηγενής κορμός παρέμεινε αναλλοίωτος, όμως προστέθηκαν κάποιοι ξένοι παίχτες, που αν μη τι άλλο έχουν πολύ μεγάλη μπασκετική ποιότητα. Προφανώς και το γενικό πλάνο λέει οτι πρέπει να δίνουμε τεράστια έμφαση στην άμυνα και αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει. Και πολύ εύλογα δημιουργήθηκαν ερωτηματικά σε σχέση με τις αμυντικές δυνατότητες της ομάδας, λόγω των διαφορετικών χαρακτηριστικών των νέων παιχτών. Ο Ολυμπιακός λοιπόν παρά τις αλλαγές παραμένει η καλύτερη ομάδα της διοργάνωσης (μαζί με τη Φενέρ) μετά από 10 αγωνιστικές στον αμυντικό τομέα, δεχόμενος μόλις 70,8 πόντους μ.ο. Η ομάδα μας μπορεί φέτος να μην είναι καλή στον τομέα των κοψιμάτων (είμαστε 13οι με 1,8 μπλοκ) αλλά έχει φροντίσει να διαμορφώνει την αμυντική της τακτική πετυχημένα ανάλογα με το παιχνίδι. Με την Φενέρ για παράδειγμα, ο Ολυμπιακός μπλόκαρε αποτελεσματικότητα το κεντρικό pick'n'roll, που είναι η επιθετική της ναυαρχίδα. Με τη Βαλένθια εστίασε περισσότερο στο να μη δεχτεί πόντους από τους "πλάγιους" και προτίμησε να ρισκάρει το κεντρικό pick, γιαυτό και έβαλαν 40 πόντους μαζί ο Γκριν με τον Πλάις αλλά εξαφανίστηκαν οι υπόλοιποι. Και στα δύο παραδείγματα ο Ολυμπιακός κέρδισε εμφατικά σε αυτές τις δύσκολες εκτός έδρας αναμετρήσεις. Παρόλο λοιπόν που δεν διαθέτουμε έναν παίχτη που έχει χαρακτηριστικά rim-protector (όπως ο Μπιρτς της περσινής μισής σεζόν), η αμυντική λειτουργία είναι εξαιρετική. Και αυτό οφείλεται στο σχήμα που χρησιμοποιεί ο Σφαιρόπουλος με την ταυτόχρονη παρουσία των τριών φόργουορντ (Παπανικολάου, Παπαπέτρου, Τόμπσον στο "2" και στο "3", Πρίντεζης και Αγραβάνης στο "4"), που πλαισιώνουν τον point-guard και τον σέντερ. Αυτή η επιλογή σχήματος δίνει μήκος στην άμυνα και τη δυνατότητα για αλλαγές στα μαρκαρίσματα, δημιουργώντας μεγάλο ζήτημα στον επιτιθέμενο. Ταυτόχρονα δίνει την ευκαιρία να πηγαίνουν σχεδόν όλοι οι παίχτες στο ριμπάουντ (3ος ο Ολυμπιακός σε αυτόν τον τομέα με 35,6 ανα ματς). Η αμυντική προσήλωση και η ενέργεια που βγάζει αυτό το σχήμα λόγω επιλογής του προπονητή αλλά και ελλείψεως παιχτών (ειδικά στη Βαλένθια πήγαμε μόνο με Ρόμπερτς, Γιάνις και Τολιόπουλο στα γκαρντ) έχει δώσει αυτά τα εξαιρετικά αμυντικά αποτελέσματα.
 

"Ωραία όλα  αυτά, αλλά και πέρυσι παίζαμε πολύ καλή άμυνα" θα διερωτηθεί ο δικηγόρος του διαβόλου και είναι πραγματικότητα. Η διαφορά είναι η βαρύτητα που έχει δοθεί στην επιθετική λειτουργία της ομάδας και ο συνολικά διαφορετικός τρόπος του επιθετικού παιχνιδιού. Τα προγούμενα χρόνια το σήμα κατατεθέν της ομάδας ήταν το pick'n'roll του αρχηγού και το ποστ παιχνίδι του Πρίντεζη. Με δεδομένη την απουσία του Σπανούλη, η ομάδα παίζει ένα διαφορετικό και τολμώ να πω πιο θελκτικό μπάσκετ. Στο οπλοστάσιο της ομάδας έχει προστεθεί η διαρκής κίνηση της μπάλας και η προσπάθεια να αναζητηθεί το σουτ με τις καλύτερες προϋποθέσεις. Αυτό βέβαια το ευνοεί και η παρουσία αρκετών καλών σουτερ πλέον στο ρόστερ αλλά και το σχήμα με τους τεις φόργουορντ, που βοηθάει και επιθετικά πολύ. Ταυτόχρονα η ομάδα διαθέτοντας έναν πολύ βελτιωμένο Μιλουτίνοβ (εξαίρεση τα 2-3 τελευταία ματς που δεν ήταν καλός) έχει μετατοπίσει το κέντρο της δημιουργίας της ομάδας από μέσα προς τα έξω και όχι το ανάποδο όπως γινόταν μέχρι και την περσινή σεζόν. Οι ψηλοί μας διαβάζουν πάρα πολύ καλά τις αντίπαλες άμυνες και μπορούν να μοιράσουν την μπάλα προς τα έξω. Στα καλύτερα κατά τη γνώμη μου φετινά του παιχνίδια (με τη Κίμκι, τη Φενέρ και τη Βαλένθια) ο Ολυμπιακός στόχευσε ανελέητα τα μις-ματς, που είχαν οι φόργουορντ μας μετά τις αλλαγές και αυτοί είτε σκόραραν με ποστάρισμα είτε μοίρασαν ιδανικά τη μπάλα προς την περιφέρεια. Δεν είναι τυχαίο οτι στα τέσσερα τελευταία παιχνίδια ο Ολυμπιακός σουτάρει από το τρίποντο με ποσοστό πάνω από 40%.


Ένα ακόμα διαφορετικό στοιχείο είναι ο τρόπος που αντιμετωπίζει τις close-out άμυνες ο Ολυμπιακός. Η παρουσία του Τόμπσον αλλά και οι οδηγίες προς τους υπόλοιπους παίχτες είναι πέρα από τα σουτ που βγαίνουν, ο παίχτης που θα πάρει την μπάλα στην αδύναμη πλευρά να προσπαθήσει να διεισδύσει προς τα μέσα και να δημιουργήσει αστάθεια και ανισορροπία στην άμυνα και να αναζητήσει είτε το τελείωμα με drive είτε την πάσα σε άλλο συμπαίκτη. Αυτά λοιπόν τα διαφορετικά στοιχεία είναι σίγουρα διαφορετικές πινελιές που έχει βάλει στον αγωνιστικό καμβά ο κόουτς Σφαιρόπουλος.

Αυτός όμως δεν έπρεπε να φύγει μετά την ήττα από το βάζελο;

Ευτυχώς ο οργανισμός του Ολυμπιακού έχει πολύ μεγαλύτερη ψυχραιμία και υπομονή από το μεγαλύτερο κομμάτι του κόσμου μας, που ζητούσε την κεφαλή του προπονητή μας επί πίνακι. Μετά τις δύο διαδοχικές ήττες από τη Μπαρτσελόνα και κυρίως από τον Παναθηναϊκό, η ομάδα μας πέρασε μια από τις πιο έντονες εσωτερικές κρίσεις της τελευταίας τριετίας και αρκετοί μέσα στο ΣΕΦ τον αποδοκίμασαν εμμέσως, φωνάζοντας το όνομα του Τόμιτς, ενώ στο διαδίκτυο ακολούθησε ένας πραγματικός χαμός. Η συγκεκριμένη ήττα ταρακούνησε την ομάδα,  η οποία έκανε την αυτοκριτική της, συσπειρώθηκε, έβγαλε αντίδραση και από τότε μοιάζει με πολεμική μηχανή που παρασύρει τα πάντα στο πέρασμά της.


Το έχουμε ξαναπεί. Ο Σφαιρόπουλος πιθανότατα δεν είναι ο καλύτερος προπονητής του κόσμου. Είναι όμως αξιοθαύμαστο το πόσο προσηλωμένος παραμένει στο στόχο του και πόσο εργατικός είναι. Επίσης μαθαίνει από τα λάθη του  και προσπαθεί να προσαρμόζεται στα νέα δεδομένα. Τα στοιχεία του παιχνιδιού του Ολυμπιακού που αναδείξαμε παραπάνω, αποτελούν αδιαπραγμάτευτα, έργο Σφαιρόπουλου. Ο κόουτς ταιριάζει και σε επίπεδο ψυχοσύνθεσης με την παράδοση του Ολυμπιακού. Φέτος έχει χρυσή ευκαιρία να πετύχει μέσα από την επιτυχία της ομάδας και να παραμείνει για χρόνια στο τιμόνι της.


So far, so good, so what?


Η σπουδαία μέχρι τώρα πορεία του Ολυμπιακού σε αυτό το 1/3 της διοργάνωσης δεν θα είναι τίποτα αν η ομάδα δεν παραμείνει το ίδιο συγκεντρωμένη και αποφασισμένη. Σίγουρα θα έρθουν και ήττες, ενδεχομένως και πικρές κάποιες από αυτές. Ο Ολυμπιακός όμως πρέπει να ακολουθήσει πιστά το πλάνο του. Το επόμενο βήμα είναι να επιστρέψουν οι τραυματίες και να αγωνιστούμε επιτέλους πλήρεις για να μπορέσουμε να αντιληφθούμε και να "προσεγγίσουμε" το ταβάνι της ομάδας. Η συνέχεια μόνο εύκολη δεν είναι στο νέο σύστημα της Ευρωλίγκας. Κατά την ταπεινή μου άποψη θα πρέπει να πηγαίνουμε βήμα-βήμα. Να στοχεύσουμε και να διεκδικήσουμε το πλέονέκτημα έδρας και μετά βλέπουμε. Πέρυσι το πλεονέκτημα κρίθηκε στις 18 νίκες. Φέτος εκτιμώ οτι μπορεί να πέσει και στις 17. Όταν λοιπόν φτάσει η άνοιξη και η μπάλα θα βαρύνει ελπίζω να έχουμε και σε καλή κατάσταση τον αρχηγό. Αυτόν τον θεότρελο παίχτη με το "7" στην πλάτη. Τον μεγαλύτερο αθλητή στην ιστορία της διοργάνωσης. Αυτή την μικρή παρένθεση την κάνω για να μην θεωρούν κάποιοι οτι επειδή νικάμε χωρίς τον Σπανούλη δεν το χρειαζόμαστε. Αρχηγού και υπαρχηγού θέλοντος όλα μπορούν να συμβούν.


Από εκεί και πέρα κάτι για τον κόσμο. Το μονοπάτι του Ολυμπιακού είναι σκοτεινό και δύσβατο. Ας προσπαθήσουμε όλοι εμείς οι οπαδοί του δαφνοστεφανωμένου να τον συντροφεύσουμε όσο πιο κοντά μπορούμε. Δε νοείται να μη γεμίζει το ΣΕΦ σε κάθε παιχνίδι από εδώ και πέρα. Να κάνουμε εμείς το καθήκον μας και να βρισκόμαστε δίπλα στη δύσκολη διαδορμή και στο τέλος να βρεθούμε μαζί του, αφού βγει από το μονοπάτι στο ξέφωτο: Στο βελιγράδι για την κούπα!


 

Σάββατο, 11 Νοεμβρίου 2017

Να ρίξει μια ματιά στον καθρέφτη του

Του Mad Prophet
 
Έχουν περάσει αρκετές ώρες μετά την 4η συνεχόμενη ήττα μας από τον Παναθηναϊκό κι ακόμα δεν έχω ηρεμήσει, θα κάνω όμως μια προσπάθεια να αποτυπώσω και να συγκεντρώσω εδώ όλες τις σκέψεις μου για την ομάδα. Δεν πρόκειται να κάνω κάποια μπασκετική ανάλυση, υπάρχουν παιδιά στο blog που γνωρίζουν καλύτερα από εμένα το άθλημα και τα έχουν γράψει στα σχόλια τους. Απλά σαν οπαδός της ομάδας θα τονίσω μερικά από τα κακώς κείμενα που θεωρώ πως υπάρχουν και πρέπει να τα δουν διαφορετικά μέσα στην ομάδα. Σαφώς και υπάρχουν άλλοθι, υπάρχουν προβλήματα και δεν αγωνιζόμαστε μόνοι μας αλλά δεν γίνεται να αναφερόμαστε μόνο σ’ αυτά και να κρύβουμε τα θέματα μας κάτω από το χαλάκι.

Αγγελόπουλοι: Το έχω γράψει και θα το γράφω συνέχεια, τους θεωρώ τους κορυφαίους προέδρους στην ιστορία του συλλόγου απ’ όσους έχω ζήσει ανεξαιρέτως τμήματος, μόνο και μόνο που μας πήραν από την μιζέρια του Κορυδαλλού και έκαναν τα όνειρα μας αληθινά, τους κριτικάρω όμως σκληρά γιατί έτσι λειτουργώ με τους ανθρώπους που αγαπώ και κουμάντο δεν θα κάνω στο πορτοφόλι τους.

Είμαι σίγουρος ότι χθες πόνεσαν και στεναχωρήθηκαν όσο εμείς κι ακόμα περισσότερο, τους θέλω όμως να βγαίνουν μπροστά πάντα, με ενοχλεί που εμφανίζονται να μιλήσουν μόνο μετά από νίκες. Χάσαμε το πρωτάθλημα τον Ιούνιο κι η επόμενη δημόσια εμφάνιση τους ήταν τον Σεπτέμβριο για την συνέντευξη τύπου του Ίβκοβιτς, δεν με νοιάζουν οι χαμένοι τίτλοι ούτε οι ήττες, με νοιάζει όμως που δεν βγαίνουν να μιλήσουν και να κάνουν την ψυχή μου να ηρεμήσει. Δεν μου λένε τίποτα οι άψυχες ανακοινώσεις και οι ατελείωτες καταγγελίες για τον Γιαννακόπουλο, δε γίνεται έτσι να συσπειρωθεί ο κόσμος. Ας βγουν και τώρα να δώσουν το έναυσμα για την ανατροπή της κατάστασης, να τους νιώσω με κάποιον τρόπο δίπλα στο πλευρό μου και όχι αποξενωμένους.

Επιπλέον κάθε χρόνο κάνουν μια τεράστια οικονομικά υπέρβαση, αλλά όπως είναι λογικό σε ένα ζωντανό οργανισμό που αποτελείται από τόσα άτομα το σχέδιο δεν θα πάει κατά γράμμα και θα έρθουν αναποδιές, το θέμα πως θα προστατεύσεις την επένδυση σου και πόσο γρήγορα είναι τα αντανακλαστικά σου, αυτό το πράγμα μετά το 12 δεν νομίζω πως το έχουμε δει μέσα στην χρονιά.

Επίσης, αναγνωρίζω πως είναι δύσκολη η κατάσταση στην χώρα αλλά δεν αντέχεται άλλο αυτό το πράγμα με το Σεφ, πρέπει να βρεθεί μια λύση το συντομότερο. Εγώ μαζί τους είμαι αλλά πρέπει να νιώσουν λίγο τον παλμό του κόσμου και να αφήσουν κάπως στην άκρη το σε «όποιον αρέσει».

Σφαιρόπουλος: Κύριος με κάπα κεφαλαίο, δεν πούλησε ποτέ του Ολυμπιακοφροσύνη, ανέλαβε σε μια δύσκολη περίοδο, έβαλε το κεφάλι κάτω και δούλεψε σκληρά. Δεν τον πίστεψε κανείς και αυτός μας διέψευσε. Μας χάρισε υπέροχες στιγμές και αυτές δεν πρόκειται να ξεχαστούν ότι και να γίνει στο μέλλον.

Μέσα μου όμως τελείωσε από τον Ιούνιο και για μένα έπρεπε να αποχωρήσει από τότε, θεωρώ πως τρύπησε το προσωπικό του ταβάνι και δεν πάει άλλο. Από ένα σημείο και μετά το θέαμα που προσφέρει η ομάδα με ελάχιστες εξαιρέσεις είναι πολύ κακό, κανένα εναλλακτικό πλάνο στα δύσκολα και σε κάθε κρίσιμο ματς νιώθω πως ζω την μέρα της μαρμότας, μια ομάδα που ματώνει να σκοράρει και αδυνατεί να φτάσει τον αντίπαλο της.

Όμως κάθε φορά που πατάω στο γήπεδο τον χειροκροτώ και τον στηρίζω όσο είναι προπονητής μας, δεν του αξίζουν οι αποδοκιμασίες και ελπίζω να μην γίνει κάτι τέτοιο. Δεν γνωρίζω αν θα καταφέρει να βγάλει την χρονιά και να μας διαψεύσει ξανά όλους, στο χέρι του είναι να κερδίσει πάλι τους παίκτες, να τους κάνει να παίξουν γι’ αυτόν ξανά, να μας οδηγήσει στους τίτλους και να μείνει για χρόνια εδώ. Την δεδομένη στιγμή το συγκεκριμένο σενάριο μπορεί να μοιάζει ουτοπικό για πολλούς μαζί με μένα, θα περιμένω όμως να δω τι μέλλει γενέσθαι μέσα από τα επόμενα παιχνίδια.

Παίκτες: Συγκεκριμένα πράγματα θέλω από όσους φορούν την φανέλα με τον δαφνοστεφανωμένο έφηβο, τα οποία είναι να γυαλίζει το μάτι τους, να σκυλιάζουν, να μασάνε σίδερα, να μην τα παρατάνε ποτέ σε καμία φάση και ειλικρινά δεν με απασχολεί το αποτέλεσμα. Αντιθέτως και ειδικά στα τελευταία ντέρμπι βλέπω κάτι άτολμους και άνευρους παίκτες να μην μπορούν να κοντράρουν τους λεγόμενους «μισθοφόρους» του Παο. Ειδικά οι Έλληνες που γνωρίζουν τι σημαίνουν αυτά τα ματς θέλω να μπαίνουν με το μαχαίρι στα δόντια και να μην φοβούνται τίποτα.

Ιδιαίτερη αναφορά θα κάνω στον Παπανικολάου γιατί θεωρώ πως είναι αυτός που θα ηγηθεί στην μετά Σπανούλη και Πρίντεζη εποχή, δεν γίνεται να αντιδρά έτσι σε κάθε ντέρμπι, να χάνει την συγκέντρωση του και να χτυπιέται σε κάθε φάση. Πρέπει να ηρεμήσει ο Κώστας και να αντιμετωπίζει διαφορετικά αυτά τα ματς.

Πάντα μέσα από μια αρνητική κατάσταση ψάχνω να βρω τα θετικά και η ομάδα μας έχει πολλά, το ρόστερ μας είναι καλό και τα μειονεκτήματα μας μπορούν να δουλευτούν, ακόμα είμαστε στα μέσα του Νοέμβρη που δεν κρίνεται τίποτα. Στην Ευρωλίγκα το 4-2 είναι μια καλή αρχή και στο Πρωτάθλημα το πλεονέκτημα δεν έχει κριθεί. Καλύτερα που αυτή η ήττα ήρθε τώρα παρά τον Μάιο, είναι πολλά τα παραδείγματα ομάδων που άργησαν να πάρουν μπρος. Πάρα τις αμφιβολίες μου δεν χάνω την πίστη μου, έχουμε ακόμα να δώσουμε πολλές μάχες και όλοι μαζί πρέπει να παλέψουμε ενωμένοι. Θα δικαιολογήσω για πρώτη φορά το nickname μου και θα πω πως αυτή η χρονιά θα τελειώσει με τον καλύτερο τρόπο.